Οι δράσεις της Γερμανίας στρέφονται κατά της Ευρώπης


Ούτε λέξη για κυρώσεις στην Τουρκία, με τη Γερμανία να πουλά την Ελλάδα και  να "κονταίνει" την Ευρώπη - Militaire.gr

Κυριακάτικο άρθρο του: Γιώργου Εμ.Δημητράκη
Η ηλεκτρονική έκδοση της 27.Οκτ.2013, του σε όλους πλέον γνωστού γερμανικού περιοδικού Der Spiegel Online, με θέμα τότε και έκτοτε και πάλιν την Πατρίδα μας, αλλά και οι επόμενες των ΜΜΕ της Γερμανίας και άλλων Ευρωπαίων Εταίρων, ότι οι πελατειακές σχέσεις και ο λαϊκισμός κατέστρεψαν την Ελλάδα, δεν αποτελεί πια μία νέα είδηση. Όπως και επίσης, όπως γράφουν, ότι ο φόβος και η οργή του κόσμου πηγάζει από το γεγονός ότι οι πολιτικές και οι οικονομικές ελίτ δείχνουν να μην έχουν επηρεαστεί από την κρίση. Οι Έλληνες, οι Ευρωπαίοι, αλλά και οι Γερμανοί πολίτες θα επιθυμούσαμε να ακούσουμε από το DER SPIEGEL και απο όλους τους άλλους, ποίος πράγματι προκάλεσε την κρίση εις την Ευρώπη και ποία είναι η ευθύνη του Βερολίνου το οποίο απο το 1990 (Ενοποίηση των 2 Γερμανιών) με την υστερόβουλη και αλαζονική πολιτική του, κυρίως απέναντι των χωρών του Νότου, έφερε και φέρνει την Ευρωπαϊκή Ενωση ένα βήμα πριν από την διάλυσή της.
Η «ελληνική τραγωδία» απέδειξε όμως, ότι η ίδια η Οικονομική και Νομισματική Ένωση (ΟΝΕ) πάσχει από σημαντικά θεσμικά και πολιτικά ελλείμματα. Παράλληλα ο πολιτικός συμβιβασμός μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας που επικυρώθηκε με την Συνθήκη του Μάαστριχ το 1989 με πρωτοβουλία του Μιτεράν, ο οποίος πίστευε ότι έτσι θα εξαφανίσει το μεταπολεμικό ισχυρότατο γερμανικό όπλο, δηλαδή το Μάρκο, μέσω της κυκλοφορίας του Ευρώ και της ίδρυσης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ), με Έδρα (ποία;), ναι την Φρανκφούρτη(!), την καρδιά της Γερμανικής Οικονομίας, απεδείχθη ως ο Δούρειος Ίππος της Γερμανίας απέναντι της Ευρώπης και το μεγαλύτερο φιάσκο του τότε Γάλλου Προέδρου.

Με το πρώην άρθρο 104 της Συνθήκης Ευρωπαϊκής Κοινότητας (ΣΕΚ) αφενός μεν απαγορεύτηκαν οι υπεραναλήψεις και πιστωτικές διευκολύνσεις από την ΕΚΤ προς τα κράτη μέλη της ΟΝΕ, αφετέρου απορρίφθηκε από το Βερολίνο και η σκέψη για την θεσμοθέτηση ενός «Δημοσιονομικού Ομοσπονδισμού», ο οποίος θα στηριζόταν σε ένα κεντρικά οργανωμένο Ομοσπονδιακό Προϋπολογισμό της Ε.Ε., σημαντικού οικονομικού μεγέθους, που θα διασφάλιζε ένα μηχανισμό αναδιανομής εισοδήματος μέσω γενναίων δημοσιονομικών μεταβιβάσεων προς τα κράτη-μέλη της Ε.Ο.Κ/Ε.Ε. Οι μονεταριστικές αντιλήψεις του Βερολίνου που επικράτησαν και επικρατούν κατά τον σχεδιασμό της ΟΝΕ συνέβαλαν εις την διατήρηση του καταμερισμού εργασίας που υπήρχε εις το πλαίσιο της Ε.Ο.Κ/Ε.Ε. και ο άξονας του Βορρά (Γερμανία, Βέλγιο, Ολλανδία, Λουξεμβούργο, Αυστρία και Δανία) κατάφερε να διατηρήσει την κυρίαρχη θέση του, ενώ ο Νότος έγινε ακόμη πιο καταναλωτικός αλλά και πιο αντιπαραγωγικός, καθώς οι Τράπεζες του, λόγω των πολύ χαμηλών επιτοκίων του Ευρώ, χορηγούσαν αφειδώς φθηνά καταναλωτικά δάνεια με τα οποία οι πληθυσμοί του Νότου αγόραζαν/αγοράζουν βιομηχανικά προϊόντα του Βορρά. Έτσι ο Βορράς αξιοποίησε υπέρ του τα τεράστια οφέλη μιας ενιαίας αγοράς ετήσιου μεγέθους πλέον των 13 τρις Ευρώ με χαμηλό κόστος δανεισμού. Μέσα σε λιγότερο από μία δεκαετία ο Βορράς κέρδισε τριπλά: αύξησε τις εξαγωγές του εις το Νότο, εξαγόρασε τις κυριότερες Τράπεζες και Βιομηχανίες του Νότου, μετατράπηκε έτσι εις το μεγαλύτερο πιστωτή των χωρών της Ευρωπαϊκής Περιφέρειας. Παράλληλα από την έναρξη της κρίσης χρέους απεκόμισε και κέρδη εκατοντάδων δισεκατομμυρίων ευρώ από τα τοκογλυφικά δάνεια προς τις χώρες του λιμοκτονούντος Νότου και την Ελλάδα!
Όμως οι ελεγχόμενες από το Βερολίνο Βρυξέλλες επέδειξαν έτσι ιδιαίτερη σπουδή να αποσιωπήσουν τα βασικά αίτια της κρίσης, που δεν είναι άλλα από το ίδιο το μοντέλο και τα δομικά προβλήματα της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης (ΟΝΕ). Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να παραβλέψουμε τις ευθύνες των πολιτικών ηγεσιών του Νότου, αλλά και της Πατρίδας μας, που εξέθρεψαν την λειτουργία του Πελατειακού Κράτους εις την χώρα μας και του αντιπαραγωγικού Δημόσιου τομέα. Όμως σε μία Ένωση όπου το 65% τουλάχιστον της Νομοθεσίας που εφαρμόζεται προέρχεται από την ίδια την Ε.Ε., αντιλαμβάνεται κανείς ότι το μεγαλύτερο μέρος της παθογένειας του συστήματος οφείλεται εις την ίδια την λειτουργία της Ευρωζώνης και της Ε.Ε. Οι Γερμανοί βεβαίως, σε μία προσπάθεια να αποφύγουν την κριτική για τις τεράστιες ευθύνες που έχουν για τον τρόπο συγκρότησης και λειτουργίας της Ευρωζώνης και της Ε.Ε., προσπάθησαν, και μάλιστα με αήθη τρόπο, να χρεώσουν όχι μόνον τα ελληνικά προβλήματα, αλλά και τα προβλήματα του Ευρώ εις τους δήθεν «κακομαθημένους και τεμπέληδες Έλληνες». Η προσπάθεια αυτή δυστυχώς βρήκε συμμάχους και εις το Ελληνικό Κυβερνητικό και Κομματικό επίπεδο, όπου έγινε απόπειρα να καλλιεργηθούν εις τον Ελληνικό Λαό αισθήματα ενοχής και ευθύνης.
Εις την περίπτωση όμως της Ελλάδος, το Βερολίνο γνώριζε ανέκαθεν και πληρέστατα εδώ και δεκαετίες, και κυρίως μετά την καθιέρωση του Ευρώ, για την διαστροφή και την διαφθορά του Πολιτικού Συστήματος της χώρας μας και την τεράστια διασπάθιση δημόσιου χρήματος και των κοινοτικών κονδυλίων. Απέφυγε όμως, από το 1981, σκόπιμα να τις θεραπεύσει και να εντάξει την Ελλάδα εις τους κανόνες του ευρωπαϊκού πλαισίου και κανόνων, αν και μπορούσε ως πρωταγωνιστής των ευρωπαϊκών εξελίξεων, λόγω του τεράστιου οικονομικού οφέλους της Γερμανίας και του άξονά της, αλλά ταυτόχρονα και λόγω υστερόβουλων στόχων για την Ηγεμονία αυτής εις την Ευρώπη.
Εδώ και πάλιν θα θέλαμε να ακούσουμε από το έμπειρο και διεισδυτικό εις τους υπόγειους μηχανισμούς της πολιτικής του Βερολίνου Περιοδικό DER SPIEGEL, αλλά και απο άλλα ΜΜΕ, εάν γνωρίζει/γνωρίζουν, και τα κάτωθι: Η προσπάθεια του Τρίτου Ράιχ (3ο Reich) για την εφαρμογή της Θεωρίας των Friedrich Ratzel und Karl Haushofer για την εξεύρεση και ενσωμάτωση Ζωτικού Χώρου (Lebensraum) για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του Γερμανικού Έθνους που οδήγησε και εις τους δύο(2) Παγκόσμιους Πολέμους αλλά και πάλιν εις την 2η ήττα της Γερμανίας σημαίνει σήμερα για το Βερολίνο κάτι άλλο; Ότι τώρα χωρίς την χρήση όπλων, αλλά με την οικονομική της ισχύ, ενώπιον της οποίας υποκλίνονται οι Βρυξέλλες και οι χώρες της Ευρώπης, επιτυγχάνεται ένας νέος Ζωτικός Χώρος για την Γερμανία, οικονομικού τώρα περιεχομένου. Βέβαια εμείς οι Ευρωπαίοι σεβόμαστε την οικονομική ισχύ της Γερμανίας, αλλά δεν είμαστε όμως διατεθειμένοι να επιτρέψουμε σε καμία χώρα, όσο ισχυρή κι αν αυτή είναι, να μας υποτάσσει και διαρκώς να μας ταπεινώνει.
Όμως ενώπιον του συνεχιζόμενου τεράστιου κινδύνου της ολοκληρωτικής οικονομικής υποταγής και ταπείνωσης της Ευρώπης οι εδώ και πολλά χρόνια παρακολουθήσεις των τηλεφώνων από την αμερικανική NSA δεν είναι συμπτωματικές. Διότι δεν περιορίζονται μόνον σε απλές παρακολουθήσεις, αλλά σε δράσεις που στοχεύουν την ισχύ της Γερμανικής Οικονομίας και την εκβιαστική Πολιτική του Βερολίνου απέναντι των Ευρωπαίων. Μία άκρως επικίνδυνη εγωκεντρική πολιτική της Γερμανίας η οποία και πάλιν προσβάλλει την Ευρώπη και την Ανθρωπότητα, εν κατακλείδι ευτελίζει το οντολογικό, αξιακό σύστημα και ιδέες του, που είναι το θεμέλιο δισεκατομμυρίων ανθρώπων.
Το Πνεύμα και οι Ιδέες του αιώνιου Ελληνικού Πολιτισμού είναι η μόνη πηγή έμπνευσης και δύναμης των ανθρώπων για να αποτινάξουν την εδώ και 2 εκατονταετηρίδες υποταγή, ταπείνωση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και ένδεια της ανθρωπότητας. Η πολιτική της σύγχρονης εποχής είναι συνώνυμο της βίας, της βαρβαρότητας και απανθρωπιάς.
Η Ελλάδα από το έτος 1981 είναι χειροπόδαρα δεμένη, υπόδουλη και συρόμενη πίσω από το άρμα της Γερμανίας που λέγεται σήμερα Ευρωπαϊκή Ένωση.
Η απαλλαγή όμως των σύγχρονων Ελλήνων από τα δικά τους δεσμά, θα αποτελέσει και τον σπινθήρα για την Παγκόσμια εξέγερση που θα φέρει την πολυπόθητη σωτηρία, ελευθερία και ανακούφιση εις την Ανθρωπότητα.
Όταν ο άνθρωπος αγκαλιάζει την Ιστορία, αυτή σου μιλάει από μόνη της.

__________________________________________

Υποσημείωση: 
Ο Συντάκτης Γεώργιος Δημητράκης κρητικής (Μαριού Ν. Ρεθύμνης) και θρακικής καταγωγής γεννήθηκε και διαμένει εις την Ξάνθη/Θράκη, τον Προμαχώνα της Ελλάδος. Σπούδασε Πολιτικές-Οικονομικές Επιστήμες και Κοινωνιολογία εις το Πανεπιστήμιο της Βόννης και Ιστορία και Πολιτιστική Κληρονομιά εις την Αθήνα. Διετέλεσε επί 30-ετίας Διπλωματούχος Ξεναγός για όλη την Ελληνική Επικράτεια

About Click me

Η ΠΑΡΟΥΣΑ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΑΠΕΥΘΥΝΕΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΚΑΤΟΙΚΟΥΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΤΗΣ ΝΑΥΠΑΚΤΙΑΣ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΤΗΣ. ************************************************************ THIS WEBSITE IS INVITED TO RESIDENTS OF THE MUNICIPALITY OF NAFPAKTIA AND TO THOSE VISITORS.

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Οι δράσεις της Γερμανίας στρέφονται κατά της Ευρώπης

  1. Ο πόλεμος στην Ουκρανία και εμείς

    Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία δεν είναι παρά η τελευταία πράξη ενός δράματος που ξεκίνησε το 2014, όταν οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους, χρησιμοποιώντας τρομοκρατικές φιλοναζιστικές οργανώσεις και δοκιμασμένες τεχνικές “έγχρωμων επαναστάσεων” ανέτρεψαν, με αιματηρό πραξικόπημα, τον δημοκρατικά εκλεγμένο πρόεδρο της χώρας και επέβαλαν ένα καθεστώς που στράφηκε κατά των Ρώσων και άλλων μειονοτήτων -όπως της Ελληνικής- και απέβλεπε στην ένταξη της χώρας στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Σημειωτέον ότι ο Πρόεδρος Γιανουκόβιτς είχε εκλεγεί ένα χρόνο νωρίτερα με ατζέντα να διακόψει την αίτηση ένταξης της χώρας στην ΕΕ.

    Ας μην ξεχνούμε ότι ήδη από το 1996 ο Πρόεδρος Κλίντον, αθετώντας τις διαβεβαιώσεις των ΗΠΑ και των συμμάχων τους, προς τον ηγέτη της Σοβιετικής Ένωσης Γκορμπατσώφ, ότι το ΝΑΤΟ δεν επρόκειτο να επεκταθεί προς τα ανατολικά μετά την ενοποίηση της Γερμανίας, διακήρυξε ακριβώς αυτό. Ακολούθησε η παράνομη επιδρομή του ΝΑΤΟ στην Γιουγκοσλαβία το 1999, με αποτέλεσμα την απόσχιση και ανεξαρτοποίηση του Κοσσόβου, η ένταξη στο ΝΑΤΟ της Τσεχίας, της Πολωνίας και της Ουγγαρίας την ίδια χρονιά, η ανατροπή, με “έγχρωμες επαναστάσεις”, των καθεστώτων της Γιουγκοσλαβίας (2000), της Γεωργίας (2003) και της Ουκρανίας (2004) και η επέκταση του ΝΑΤΟ στην Βουλγαρία, τη Λιθουανία, την Λετονία, την Εσθονία, τη Ρουμανία, τη Σλοβακία και τη Σλοβενία το 2004 για να ακολουθήσει η Αλβανία και η Κροατία το 2009.

    Υπό αυτές τις συνθήκες ασφυκτικής περικύκλωσης της Ρωσίας (που συνεχίστηκε αργότερα με την ένταξη του Μαυροβουνίου το 2017 και της “Βόρειας Μακεδονίας” το 2020) το πραξικόπημα στο Κίεβο το 2014 και η άνοδος στην εξουσία εθνικιστικού αντιρωσικού καθεστώτος, που ενέταξε στα σώματα ασφαλείας τις ναζιστικές οργανώσεις που τρομοκρατούσαν τους σημαντικούς ρωσικούς και φιλορωσικούς πληθυσμούς στις επαρχίες του Ντονιέσκ και του Λουγκάνσκ, οδήγησαν σε αιματηρό εμφύλιο πόλεμο στις επαρχίες αυτές καθώς και στην απόσχιση και την ενσωμάτωση, μετά από δημοψήφισμα, της χερσονήσου της Κριμαίας (της δικής μας Ταυρίδας) στη Ρωσία. Οι εχθροπραξίες διακόπηκαν προσωρινά με τις Συμφωνίες του Μίνσκ, που μεταξύ άλλων προνοούσαν ευρεία αυτονομία των εν λόγω περιοχών και σχετική αναθεώρηση του Συντάγματος, αλλά συνεχίστηκαν ανελλιπώς, έστω σε χαμηλότερη ένταση, με αποτέλεσμα, στα οκτώ χρόνια που μεσολάβησαν, οι Ρώσοι να μετρούν περίπου 14.000 θύματα και να καταντήσουν οι συμφωνίες νεκρό γράμμα, ενώ έσφιγγε ο κλοιός γύρω από τη Ρωσία με τις οικονομικές κυρώσεις, την συνεχιζόμενη επέκταση του ΝΑΤΟ και την ανάπτυξη επιθετικών οπλικών συστημάτων στην περίμετρο της Ρωσίας.

    Μέσα σ’ αυτό το κλίμα το καθεστώς Ποροσένκο αναθεωρεί προεκλογικά το Σύνταγμα της χώρας το 2019 για να προστεθεί άρθρο που προβλέπει την ένταξή της στο ΝΑΤΟ, γεγονός που συμβάλλει στην συντριπτική του ήττα στις εκλογές. Ο Ζελένσκι, ανέρχεται πανηγυρικά στην εξουσία με μια μεταρρυθμιστική και μετριοπαθή ατζέντα στην εσωτερική και εξωτερική πολιτική, ταλαντευόμενος στη συνέχεια μεταξύ μιας ήπιας και μιας σκληρής φιλοδυτικής στάσης που εξυπηρετούσε αντίστοιχα τα γερμανικά και τα αμερικανικά συμφέροντα.
    Η ταλάντευση αυτή εκφράστηκε κατ’ εξοχήν στο θέμα της ένταξης στο ΝΑΤΟ, με αποκορύφωμα την παλινωδία του στην πρόσφατη Σύνοδο Ασφαλείας στο Μόναχο, ενώ οξύνονταν η ένταση στα σύνορα με τη Ρωσία και ο Πρόεδρος Μπάϊντεν, ενώ νωρίτερα είχε σε δηλώσεις δείξει ‘ανοχή’ σε μια ‘περιορισμένη’ στρατιωτική επέμβαση της Ρωσίας, έκανε συνεχείς δηλώσεις ότι επίκειται Ρωσική εισβολή. Από πού αντλούσε τη βεβαιότητά του; O Ζελένσκι προσπάθησε να ρίξει τους τόνους και μάλιστα ‘διέψευσε’ τον Μπάϊντεν κάποια στιγμή, υποβαθμίζοντας το ενδεχόμενο εισβολής. Όμως, ενώ στην αρχή της Συνόδου δήλωνε, μαζί με τον Καγκελάριο Σόλτς, ότι η ένταξη στο ΝΑΤΟ δεν ήταν στην ατζέντα, στο τέλος της απαίτησε (!) να του δοθεί χρονοδιάγραμμα ένταξης και μάλιστα άφηνε να εννοηθεί ότι διαφορετικά μόνο τα πυρηνικά όπλα θα εξασφάλιζαν την άμυνα της χώρας του!
    Τι είχε μεσολαβήσει; Η συνάντησή του με την Αντιπρόεδρο των ΗΠΑ Κάμαλα Χάρις! Οι τελευταίες δηλώσεις του Ζελένσκι ήταν η (μεγάλη) σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Την επομένη ο Πρόεδρος Πούτιν έκανε το ιστορικό του διάγγελμα όπου αναγνώρισε την ανεξαρτησία των δύο επαρχιών, οι οποίες κάλεσαν αμέσως τη Ρωσία να επέμβει.

    Γνωρίζοντας αυτές τις ‘λεπτομέρειες’ βγαίνει αβίαστα το συμπέρασμα ότι οι ΗΠΑ θυσίασαν την Ουκρανία ως πιόνι στη μεγάλη σκακιέρα προκειμένου να νεκραναστήσουν το ΝΑΤΟ, εξασφαλίζοντας ταυτόχρονα την δική τους ηγεμονία, την απομόνωση της Ρωσίας και την υποταγή της Γερμανίας, τόσο με το ‘πάγωμα’ του Nordstream 2 όσο και με τον εξαναγκασμό της να διαθέσει 100 δις Eυρώ για εξοπλισμούς.

    Η Ρωσία, η οποία είχε επανειλημμένα προειδοποιήσει ότι δεν θα ανεχτεί μια ΝΑΤΟϊκή Ουκρανία, δεν είχε πιά άλλη επιλογή από το να επέμβει, με όποιο κόστος. Το ερώτημα είναι αν μπορούσε και αν έπρεπε να είχε επέμβει, με πολύ μικρότερο κόστος ασφαλώς, νωρίτερα και πόσο;

    Το άλλο μεγάλο ερώτημα είναι τι θα κάνει η Κίνα; Τι μπορεί και τι δεν μπορεί να κάνει; Το σίγουρο είναι η σύσφιξη των σχέσεων της Ρωσίας με την Κίνα, όπως και με το Ιράν. Επίσης μεγάλο ερώτημα η Ινδία. Και το Πακιστάν. Και η Ιαπωνία.

    Το σίγουρο είναι ότι κατρακυλάμε γοργά σε έναν νέο ψυχρό πόλεμο διαρκείας με πρώτα θύματα την Ουκρανία και τη Ρωσία αλλά και την αποκαλούμενη “Ευρωπαϊκή Ένωση”, τις δημοκρατικές ελευθερίες, το κοινωνικό κράτος ή ότι απέμεινε τέλος πάντων από αυτό, την φτωχοποίηση και εξαθλίωση λαών και περιοχών, την άνοδο των εθνικισμών, του μιλιταρισμού και του εκφασισμού.

    Είτε το θέλουν οι ΗΠΑ και η Δύση είτε όχι βαδίζουμε προς έναν νέο πολυπολικό κόσμο, δίχως ηγεμόνα, έναν κόσμο μεγάλης αστάθειας και αβεβαιότητας όπου, ανά πάσα στιγμή, ο ψυχρός πόλεμος μπορεί να εξελιχθεί σε θερμό, επιφέροντας κατακλυσμιαία οικολογική καταστροφή στον πλανήτη καθώς και στον ανθρώπινο πολιτισμό.

    Είναι θλιβερό και πολύ ανησυχητικό ότι τη στιγμή αυτή που όλα κρίνονται, η Ελλάδα δεν υπάρχει παρά μόνο ως οικόπεδο και αποικία, ως failed state, με μια ‘κυβέρνηση’ που βαυκαλίζεται ότι έχει ‘ρόλο’ στο διεθνές γίγνεσθαι και μια ‘αντιπολίτευση’ εξίσου ανύπαρκτη, εξίσου ναρκισσευόμενη, διεφθαρμένη και υποτελή, ανίκανη να προσφέρει στον τόπο και στο λαό όραμα και προοπτική. Σύρονται άβουλες και μοιραίες στο παρωχημένο βάλς του “ανήκομεν εις την Δύσιν” που τόσα δεινά έχει προκαλέσει στην Ελλάδα και τον Ελληνισμό. Αποκορύφωμα του συνδρόμου της υποτέλειας και του ραγιαδισμού η στάση της κυβέρνησης στο Ουκρανικό, όπου δεν φτάνει που καταδικάσαμε τη Ρωσική εισβολή, δίχως καν να ψελλίσουμε λέξη για την Κύπρο, και επιβάλλαμε κυρώσεις, που πλήττουν ασφαλώς πολύ περισσότερο τη χώρα μας παρά τη Ρωσία, αλλά ως αθεράπευτα ‘καλά παιδιά’ σπεύσαμε να στείλουμε στην Ουκρανία οπλικά συστήματα (όχι μόνο καλάσνικοφ), τα οποία δεν περισσεύουν για την άμυνα της Χώρας, τη στιγμή μάλιστα που η επιθετικότητα της Τουρκίας απέναντί μας παροξύνεται. Και ενώ εμείς στρέφουμε αχρείαστα εναντίον μας τη Ρωσία, καθιστάμενοι μέρος του προβλήματος, η Τουρκία, παίζοντας πάντα το ρόλο του ‘επιτήδειου ουδέτερου’, αναβαθμίζεται αποκομίζοντας πολιτικό κεφάλαιο και από τις δύο πλευρές και αναδεικνύεται ως μεσολαβητής και ειρηνοποιός! Και είναι αυτή ακριβώς τη στιγμή που ο Πρωθυπουργός επιλέγει (;) να συναντήσει τον Ερντογκάν στην έδρα του και να δώσει την ευκαιρία στην Τουρκία να θέσει “όλα τα θέματα” της δικής της ατζέντας, ενώ ο μουσαφίρης θα τον ακούει ευγενικά και θα του μιλάει για την Ουκρανία και τη διεθνή ειρήνη, ωσάν να ήταν πρωθυπουργός κάποιας άλλης χώρας…Προφανώς η επιλογή του χρόνου της επίσκεψης δεν είναι άσχετη με το ταξίδι του στην Ουάσιγκτων που ακολουθεί…

    Ο Ελληνικός Λαός αλλά και ολόκληρος ο Ελληνισμός είναι βαθύτατα τραυματισμένος και προσβεβλημένος από τις πολιτικές του ηγεσίες διαχρονικά αλλά το κακό έχει παραγίνει από το 2010 μέχρι σήμερα. Μετά την προδοσία των μνημονίων, με αποκορύφωμα το ‘θεσμικό πραξικόπημα’ του 2015, την προδοσία

    των Πρεσπών και την δραματική διαχείριση της πανδημίας, η στάση των κομμάτων απέναντι στον πόλεμο αναδεικνύει περίτρανα όχι απλά την ανεπάρκειά τους αλλά την βλαπτικότητά τους. Τώρα δεν έχουμε να κάνουμε ‘απλά’ με ζητήματα δικαιωμάτων, δημοκρατίας και ευημερίας αλλά με την εθνική ασφάλεια και εδαφική ακεραιότητα της Χώρας, την ίδια την ύπαρξή της τελικά. Στους χαλεπούς καιρούς που διανύουμε, καλούμαστε όλοι, ο καθένας χωριστά και όλοι μαζί, να επιστρατεύσουμε το ένστικτο αυτοσυντήρησης, υπό την εποπτεία και τον έλεγχο του Λόγου και της αγάπης προς την Πατρίδα, όχι ως αφηρημένης έννοιας αλλά ως τόπου και ως έθνους, προς τα παιδιά μας και τους γονείς μας, να αναλάβουμε επιτέλους τις ευθύνες που μας αναλογούν για να προσφέρουμε το κατά δύναμιν. Να μην διχαστούμε άλλη μια φορά σε φιλοουκρανούς ή φιλονατοϊκούς και φιλορώσους, όπως διχαστήκαμε σε ανανιστές και αντιανανιστές, μνημονικούς και αντιμνημονιακούς, μακεδονομάχους και ριψάσπιδες, εμβολιαστές και αντιεμβολιαστές.

    Με πνεύμα αυταπάρνησης και αυτοσεβασμού, με πίστη και αυτοπεποίθηση, αλλά πάνω απ’ όλα με ταπεινότητα και Αγάπη, να συνέλθουμε και να πράξουμε τα δέοντα για να ξανακάνουμε το θαύμα, όπως τόσες φορές στο παρελθόν.

    Demosthenes Konstantatos

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.